ALDEANO SINDROMEA

Iritsi dira musikariak aretora. Gaur hiru talde dauzkagu, eta horietako bi auskaldunak. Auskalo nongo euskaldunak. Onndo.

Talde bi hauetako kideak ondo moldatzen dira euskaraz, batzuk Durangaldekoak dira eta ikusten zaie euskaldun zaharrak direla, egiteko moduarengatik. Besteak ez hain suelto, baina tira, ondo moldatzen dira. Nerekin behintzat. Onndo.

Zuzendu natzaie euskaraz, eta erantzuna euskaraz. Bale. Talde biak, ordea, ingelesez kantatzen dute. Bueeno. Ez diot, nik behintzat, garrantzi asko ematen horri. Euskaraz kantatzea erraza da, begira bestela, Miguel Bosek eta beste batzuk ere diruarengatik egiten dute. Zailagoa da euskaldun portatzea eszenatokitik kanpo.

Musikari moduan krixtoren maila dute, seguraski Kaliforniakoak balira zerua laztantzeko zorian egongo lirateke, baina ez, eus-ahaldunak dira, ahal dutela dinot, nahiz eta beraien asko sinistu ez.

Eta pentsatzen dut nik, ez ote zen hobe izango, dinot, musikaren industriaren oihanean milloika talderen artean norbait izateko kupidagabeko borrokan ibiltzea baino, ez ote zen hobe izango, igual eh!, euskalherriko euskal talde hoberenetariko bat izatea, eta modu horretan bere arbasoen hizkuntza anorexiko honengatik sustantzizko zeozer egitea. Baina tira, nere iritzia da.

Honaino, esandako guztia zalantzan jartzeko modukoa izan liteke, akaso ez zarete ados egongo. Baina iritsi da, soinu frogak egin ondoren, afaltzeko tenorea. Eta han ez dut europako indigenen hizkuntzarik entzun. Beraien artean erderaz mintzo dira. Jo ta su, lasai, horrela egiten baitute beti, galdetu ezkero “eske ohituta gaude!” esango zidaten seguruenik.

Ba nik ez dakit zer egin dugun gaizki, benetan. Baina zeozer gaizki egiten ari garela bistan da, euskaldunok gure artean euskaraz mintzatzeko kapaz ez bagara. Minorizatua izatea gogorra da, baina gainera akonplexatua izatea, are okerrago. Eta zenbait eskuldeetan nabarmenagoa da “aldeano” konplexu hau, euskal-harrotasun eza, gure hizkuntza lanerako eta bizi arrunterako ez duela balio pentsaze hori.

Bakoitzak nahi duen hizkuntzan aritu behar da. Baina hori horrela izanik ere, gure hizkuntza ez da besteen modukoa. Desabantaila handian dago, elebiduntasuna tranpa bat delako, Txillardegik zioen bezala, arrain handiak arrain txikia jaten duelako. Eta hori horrela den bitartean, militantzi apur bategaz jokatu beharko genukeela uste dut, eta ahal dugun neurrian gurean aritu. Kantatu, nahi duzuen moduan kantatu. Baina berba…

Utzi erantzuna

Zure e-posta helbidea ez da argitaratuko. Beharrezko eremuak * markatuta daude

*

Tresna-barrara saltatu